Leven na Mad Men: en nu klaar met die nostalgie in de reclame!

Een crisis is een crisis totdat je hem accepteert als nieuwe situatie. Wie vertelt dat aan mensen die werken in de reclame? Want wat een vroeger-alles-beter-stemming heerst er in ons vakgebied. We binge-watchen Mad Men, verslinden de memoires van Hegarty en Lois. En dromen van tijden waarin je wekelijks met Paul Huf naar Andalusië vloog om een plak serranoham te fotograferen.

Waarom eigenlijk? Want om een Zuid-Afrikaans gezegde om te draaien: ons was toe nie so goed nie en ons is nou nie so sleg nie. Toegegeven, er is in het verleden – ook – prachtwerk gemaakt. Maar blader door oude jaarboeken en je schrikt van de woordgrappen, oh-la-la-dubbelzinnigheden en langdradige slimschrijverij. En de middelen? Geen probleem zo groot of je kon het schijnbaar oplossen met een spotje-met-een-plotje. Om van een campagne te spreken had je genoeg aan drie posters met dezelfde grap, meestal een keer goed, een keer aardig en een keer zwak uitgevoerd. Nee, dan het heden. De creatief van 2015 heeft een droombaan. En zijn accountcollega’s mogen ook niet klagen.

Intuïtie en neuromarketing

De randen van ons vak vervliegen waar we bijstaan, de grenzen van waarover je mee mag denken dus ook. Van winkelconcept tot contentplatform, je mag het allemaal verzinnen. Of het werkt is meetbaarder dan ooit, dus je wordt constant uitgedaagd. En nieuwe inzichten uit neuromarketing stellen creatieven beter dan ooit in staat om hun intuïtie te toetsen en bij te slijpen.Activatie is niets meer of minder dan mensen in beweging brengen door slim en creatief te zijn. En dat kan nu beter dan ooit tevoren. In mei 2015 is Mad Men afgelopen. Laten we dan ook afscheid nemen van de nostalgie.

Dit artikel is een bewerking van een column de eerder verscheen op Fonkonline.